Πως αντιμετωπίζουμε την κατάθλιψη ?

Πως μπορεί ένας ζωντανός, κοινωνικός, υγιής, αυθόρμητος, γελαστός, φιλικός άνθρωπος να γίνει μέσα σε μερικά χρόνια ψυχικό ράκος. Αγνώριστος.

Η αδερφή μου. 18 μήνες μικρότερη από εμένα. Καλύτερος άνθρωπος από εμένα. Πιο αγνή, πιο ηθική, πιο κοινωνική, με περισσότερους φίλους, καλλιτεχνική φλέβα. Σπούδασε γραφίστας. Είχε ταλέντο. Δούλεψε για μερικά χρόνια στο επάγγελμα της αλλά δεν το ακολούθησε τελικά. Παντρεύτηκα εγώ, σε έξι μήνες παντρεύτηκε κι εκείνη. Δεν θέλει να κάνει παιδιά από επιλογή. Ο άντρας της το σέβεται. Είναι ψυχικά άρρωστη. Βαριά κατάθλιψη με βουλιμικές τάσεις. Την αγαπάω τόσο πολύ και δεν μπορώ να την βοηθήσω. ΄Εχει πάει σε ψυχολόγους, σε ψυχιάτρους, έχει πάρει φάρμακα αλλά δεν έχει δει αποτέλεσμα. Για λίγο καιρό είναι καλά και μετά πάλι κατρακυλάει.

Έχουμε χαθεί. Τηλεφωνιόμαστε μεν αλλά δεν μιλάμε δε. Εγώ μιλάω, της λέω τα νέα μας και το κλείνουμε. Το ξέρει ότι την αγαπάω αλλά στην ουσία δεν το πιστεύει. Περιμένει από εμένα πράγματα που δεν μπορώ να δώσω. Γιατί όλοι περιμένουν από εμένα πράγματα ? Ενας απλός άνθρωπος είμαι. Δεν είμαι τόσο δυνατή όσο με νομίζουν. Κρύβω πράγματα καθημερινά για να μην τους στεναχωρήσω. Παίζω θέατρο. Εν μέρει το φαντάζονται και νευριάζουν μαζί μου. Θέλουν να δώσω την έσχατη λύση. Αλλά δεν μπορώ. Είμαι δειλή. Το ξέρω. Και γι’ αυτό έχει απομακρυνθεί και μιλάμε για το τίποτα. Εχει δίκιο. Αισθάνεται ότι δεν την υπολογίζω στην ζωή μου. Δεν καταλαβαίνει όμως ότι ακριβώς επειδή την υπολογίζω δεν θέλω να την επιβαρύνω με τα δικά μου. Οι λύσεις που μου προσφέρει δεν μου ταιριάζουν. Δεν μπορώ πια να συζητήσω μαζί της. Η ζωή δεν είναι άσπρο – μαύρο. Ποτέ δεν ήταν. Είναι καθαρό γκρι με όλους τους τόνους μέσα. Προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Αν κάνω λάθος ο Θεός να με συγχωρέσει. Δεν είχα πρόθεση, ποτέ δεν είχα πρόθεση να βλάψω κάποιον. Την αγαπάω πάρα πολύ αλλά δεν ξέρω πως να την βοηθήσω. Η γιατρός της μου είπε ότι πρώτα πρέπει να βοηθήσει εκείνη τον εαυτό της και μετά εμείς εκείνη. Οι γιατροί πάντα έτσι λένε αλλά δεν το βλέπω να δουλεύει στην πράξη.

Καλή επιτυχία ψυχούλα μου

Ο μόλις 4 μηνών γιός της φίλης και κουμπάρας μου θα μπει στο Παίδων την Πέμπτη για να χειρουργηθεί στο κεφάλι. Γεννήθηκε με τριγωνοκεφαλή, το κεφαλάκι του στο κούτελο είναι σαν τρίγωνο που πιέζει δεξιά & αριστερά τον εγκέφαλο και θα γίνει επέμβαση για να σπάσουν και να φτιάξουν το κόκαλο. Και ο Θεός να δώσει να είναι μόνο αυτό και τίποτ’ άλλο. Κανείς δεν μπορεί να τους το εγγυηθεί. Είναι μόνο 4 μηνών και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παρά μόνο να είμαστε κοντά του και να ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά. Που θα πάνε. Θέλω να πιστεύω ότι θα πάνε. Δεν μπορεί να μην πάνε.

Και μετά λες ότι ας υπάρχει υγεία γιατί μόνο αυτή μετράει στο τέλος τέλος.
Αλλά εκεί που το λες εκεί αισθάνεσαι άδεια. Χωρίς χαρά για την ζωή. Ξυπνάς το πρωί χωρίς ελπίδα για κάτι. Μέσα στα ίδια και στα ίδια. Λεω στον εαυτό μου ότι είμαι αχάριστη. Έχω δύο παιδιά υγιέστατα κι εγώ κάθομαι και ασχολούμαι με ηλιθιότητες. Το ξέρω ότι έτσι είναι αλλά το μυαλό μου παραστρατεί. Θέλει και κάτι άλλο. Κάτι που δεν το βρίσκω σπίτι. Προσπαθώ με υποκατάστατα. Πετυχαίνει μερικές φορές εξού και είμαι εδώ που είμαι και κάθε μέρα ξυπνάω μέσα στα ίδια και στα ίδια. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Η ζωή περνάει. Κι εγώ δεν τη ζω. Όπως πολύς κόσμος δηλαδή. Δεν είμαι η μόνη. Αλλά από τη άλλη σκέφτεσαι τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή ? Και παίρνω ζωή από τα παιδιά. Μέχρι να κάνουν τη δική τους ζωή. Που εύχομαι με όλη μου την καρδιά να είναι όμορφη. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις την δική σου ζωή όταν αυτή έχει άμεσα αντίκτυπο και αντίκρισμα στην ζωή άλλων. Δεν καταστρέφεις κάτι για να χτίσεις κάτι άλλο. Είναι ανήθικο.

Η δική μου μέρα.

Κάτι τέτοιο σε σοκολατένιο θ' αγοράσω κι εγώ σήμερα και θα βάλω πάνω βεγγαλικά, 3 μπλέ κεράκια και 8 ροζ και θα φυσήξουμε όλοι μαζί αλλά την ευχή θα την κάνω μόνο εγώ.

ΥΓΕΙΑ.

... συνέχεια ....

Το προηγούμενο post εννοούσα να έχει και κάποια σχόλια αλλά πάτησα publish και μου έφυγε.
Λοιπόν, εγώ την αμαρτία μου την λέω.

Δεν ήξερα ότι σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα ποίησης όπως δεν ξέρω για πολλές παγκόσμιες ημέρες.

Επίσης δεν ήξερα για την δεκαετία από τον θάνατο του Ελύτη.

Την ποίηση δεν την κατάλαβα ποτέ μου. Ίσως δεν μου την εξήγησαν όπως πρέπει. Στο σχολείο το χειρότερο μου ήταν όταν είχαμε ανάλυση ποιήματος. Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει ο ποιητής. Ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής καταλάβαινα το ορατό σημείο του ποιήματος. Το πασιφανές. Όλα τα υπόλοιπα, τα νοήματα ανάμεσα στις γραμμές, μου διέφευγαν.

Το συγκεκριμένο ποίημα το είχαμε ανάλυση στην τάξη του Sorbonne II γύρω στο ’87-’88, κάπου εκεί. Το λάτρεψα αυτό το ποίημα. Μου άρεσε πολύ ο ήχος του. Είναι το μοναδικό ποίημα που ξέρω απ’ έξω. Δεν είναι τίποτα το σπουδαίο το ξέρω, αλλά είναι το μοναδικό ποίημα που μου είπε κάτι.

Αφιερωμένο στην Μάτζικα που μου το θύμησε και μ’ έκανε να ξεκουνηθώ λιγάκι.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Le Pont Mirabeau

Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu'il m'en souvienne
La joie venait toujours après la peine



Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure



Les mains dans les mains restons face à face
Tandis que sous
Le pont de nos bras passe
Des éternels regards l'onde si lasse



Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure



L'amour s'en va comme cette eau courante
L'amour s'en va
Comme la vie est lente
Et comme l'Espérance est violente



Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure



Passent les jours et passent les semaines
Ni temps passé
Ni les amours reviennent
Sous le pont Mirabeau coule la Seine



Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

Οικογένεια

Παρόλα όσα έγιναν δεν μπορείς να είσαι χάλια όλη την ώρα και να κλαίγεσαι και να χτυπιέσαι. Παιδιά έχουμε με απαιτήσεις. Που καλά κάνουν δηλαδή γιατί σε αναγκάζουν να κουνηθείς και να δραστηριοποιηθείς.
Οπότε βγήκαμε το Σάββατο βόλτα, τσιμπήσαμε κάτι έξω, ζωγραφίσαμε, παίξαμε, διαβάσαμε Μίκυ Μάους (κάποιος έκλεψε το σπάνιο γραμματόσημο του κ.Ρούμπιν και ψάχνουμε να βρούμε ποιος το έκανε), κοινώνησαν τα παιδιά την Κυριακή, είδαμε για δεύτερη φορά τον Μπομπ Σφουγγαράκη (παρεπιπτόντως πολύ ωραία ταινία) ... αυτά.

Και αυτό σκέφτομαι τώρα. Πως είναι ο άνθρωπος και πως αντιδρά. Γίνεται χαμός την μία μέρα και την άλλη γίνεσαι καλά θες δεν θες. Δεν γίνεται διαφορετικά. Εχεις οικογένεια, γίνεται να είσαι συνεχώς στην τσίτα ? Φτιάχνεις την διάθεση σου και προχωράς χωρίς να το καταλάβεις. Βλέπεις τον μικρό να σου χαμογελάει και λιώνεις. Τα ξεχνάς όλα. Η οικογένεια είναι μεγάλο πράγμα. Συμβιβασμός. Παίζει τώρα βέβαια και το γεγονός ότι έχει κλείσει ραντεβού σε γιατρό οπότε θες να πιστεύεις ότι κάτι θα αλλάξει. Αρκεί να πάει. Που θα κάνω τα αδύνατα δυνατά να πάει. Γιατί δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Αν δεν πάει και τώρα, δεν θα πάει ποτέ. Το ότι δεν ήπιε το σ/κ δεν λέει τίποτα. Μετά από τέτοιο πανηγύρι την προηγούμενη βδομάδα, φυσικό ήταν να μην πιει. Δεν τον παίρνει. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχουμε πρόβλημα. Εχει πρόβλημα και κατ’ επέκταση κι εμείς που ζούμε μαζί του.

Είμαι ήρεμη τώρα. Αισθάνομαι καλά. Σκέφτομαι τι θα τους μαγειρέψω την Τετάρτη που έχω τα γενέθλια μου. Τα μικρά μου έφτιαξαν ήδη ζωγραφιές που τις κρέμασα στο ψυγείο. Η ζωή κυλάει και δεν σε περιμένει. Αυτό ξέρω και αυτό βλέπω κάθε μέρα.

... συνέχεια ...

Μετά από κάθε καταιγίδα και τρικυμία έρχεται πάντα η γαλήνη και αποκαλύπτει τα συντρίμμια.

Έκλεισε επιτέλους ραντεβού σε συμβουλευτικό σταθμό αλκοολικών. Να μιλήσει με κάποιον να δούμε τι μπορεί να γίνει. Είχα πάει κι εγώ εκεί το 2003 να ρωτήσω πως μπορώ να βοηθήσω την οικογένεια μου αντιμετωπίζοντας τέτοιο πρόβλημα αλλά δεν με δέχθηκαν γιατί ο ίδιος δεν ήταν παρών και δεν ήθελε τότε να είναι παρών.
Είπε ότι θα πάει να παρακολουθήσει κάποια συνεδρία των Ανώνυμων Αλκοολικών να δει πως είναι. Είπε ...
Θα κάνει μερικά από αυτά. Το ξέρω. Το θέμα είναι αν εγώ μπορώ να αντεπεξέλθω.

Αισθάνομαι άδεια, κουρασμένη και ανίκανη να δώσω το μπράτσο που μου ζητάει. Εχω δώσει πολλά 8 χρόνια τώρα. Πόσα ακόμα ?? Υπομένω. Κι ύστερα ? Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να φύγω αλλά δεν γυρνάς την πλάτη σου σ’ έναν άρρωστο άνθρωπο. Είναι ο πατέρας. Αλλά κι εγώ δεν αντέχω. Πνίγομαι. Θέλω αέρα και δεν μου το δίνουν. Και κάθομαι. Και γυρνάω κάθε μέρα σπίτι, και συμπεριφέρομαι σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αλλά φώναξα χθες στον Μελέτη και τον χτύπησα γιατί δεν έκανε σωστά μία άσκηση. Και φταίω γιατί το παιδί δεν έκανε τίποτα. Προς Θεού, 2α δημοτικού είναι. Τι περιμένω ?? Αλλά τα νεύρα μου είναι σμπαράλια. Πρέπει όμως να κάνω υπομονή εφόσον έδειξε σημάδια αλλαγής. Έκλεισε ραντεβού !!

Κυριακή 12 Μαρτίου 2006

Τι σημαίνει κακοποίηση συζύγου προς σύζυγο ?
Σφαλιάρες στο πρόσωπο/σώμα, κλωτσιές που να αφήνουν σημάδια ?
Κι αν δεν αφήνουν σημάδια ?
Αν σου πετάξει την γεμάτη μολυβοθήκη του παιδιού μπροστά στα μάτια των παιδιών και συνεχίσει με το να σε χτυπήσει στο χέρι/πλάτη αρκετά δυνατά που να σε ταρακουνήσει αλλά να μην σου αφήσει σημάδια ?
Αν σε βρίζει μέχρι τις 1.00 τα ξημερώματα φωνάζοντας και φοβερίζοντας σε ?
Αν κλείνεις την πόρτα των παιδιών για να μην ξυπνήσουν από τις φωνές και αυτός κοπανάει με όλη του την δύναμη την πόρτα για να την ανοίξεις ?
Αν φοβερίζει τι θα κάνει στην μητέρα σου που την θεωρεί στην αρρωστημένη του φαντασία 100% ένοχη για την κατάληξη του γάμου ?
Αυτό είναι κακοποίηση ή όχι ?
Αν φοβάσαι που αναπνέεις ? Αν φοβάσαι ότι θα σου κάνει κακό όχι τώρα αλλά κάποια στιγμή σε ένα χρόνο ? Αυτό είναι κακοποίηση ? Ο ίδιος λέει ότι δεν είναι. Οτι είμαι φαντασιόπληκτη. Είμαι ?
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ.